Annuleren

Zoek hier binnen onze website

11 sep 2017Geen reacties

Blog: Nog niet

robin-1286851_1280

Hij scharrelde rustig rond in onze achtertuin. Af en toe keek hij me aan, maar at daarna rustig verder. Het nestje roodborstjes was uitgekomen. De jonge vogels vlogen om het konijntje heen. Een vlinder proefde voorzichtig van de eerste uitgelopen bloesem van de vlinderstruik en fladderde vrolijk verder. Het jonge konijntje kwam dicht bij de overkapping waaronder ik zat te genieten van de vredige tuin, die heerlijk fris rook en mooi uitliep. Het jonge leven, dat volop aanwezig was, gaf een sfeer die, mag ik wel zeggen, bijna iets paradijselijks had. Het leek wel of ik droomde.

Ik zat daar heerlijk rustig te filosoferen over dat dit toch wel heel erg fijn was, zo in mijn achtertuin genietend van die dieren die daar ongehinderd zomaar, in mijn bijzijn, schepsel van God waren. Ze waren gewoon wie ze moesten zijn. Het was ook wel confronterend. Was ik ook wel wie ik moest zijn? Ben jij degene die God wil dat je bent?
’s Nachts droomde ik over de wolf en het lam die samen zullen verkeren, en over de luipaard die bij de geitenbok zal neerliggen. Ik zag het al helemaal voor me en na dat heerlijke uurtje in de tuin kon ik me er, dacht ik, zowaar iets bij voorstellen.
Tot de dag erop. We zaten te eten en ik keek na het Bijbellezen op en zag een zwarte schim door de tuin sluipen. Het was een zwarte kat. In zijn bek bungelde wat ik onmiddellijk herkende als dat konijntje van afgelopen week. Ik stormde naar buiten, maar de kat was al weg. Het was stil in de tuin. Niet vredig stil. Geen vogel en vlinder meer te bekennen. “Nee”, dacht ik, “het is hier het paradijs niet. Het beste is nog niet hier. Dat is door genade de toekomst van de kinderen van God.” Verlang jij daar ook naar?

Kees Jansen

289